مطالعات نشان می دهند که بعضی از مهارتهای خودگردانی را می توان در بافت یادگیری  خاص آموزش داد. (برون و همکاران 1995) . به هر حال در آموزش مهارتهای خودگردانی باید به تفاوتهای فردی و محیط یادگیری توجه خاص داشت. صفات متفاوت ، عملکرد فراگیران را پیش بینی می کنند و مهمتر از آن اینکه آنها در موقعیت های مختلف متناوبند بنابراین اگر چه آموزش این مهارتها در تعلیم و تربیت اهمیت دارد. مطالعه صفات یادگیری خودگردان  افراد در موقعیت های یادگیری نیز با اهمیت است . علاوه بر این ، یافته ها نشان می دهند که صفت یادگیری خودگردان  نسبت به حالت یادگیری خودگردان  با ثبات تر است. ( هونگ، 1998). این مطالعات ، به محققان این اجازه  را می دهند که تعامل بین صفت یادگیری خودگردان  و آموزش مهارتهای خودگردانی  را مورد بررسی قرار دهند. هدف اساسی این مطالعه پیشنهاد یک مدل برای صفت یادگیری خودگردان  و تائید روایی سازه مدل پیشنهادی می باشد. در این مدل سه عامل اساسی وجود دارد. صفت یادگیری خودگردان  که مشتق شده از فراشناخت و انگیزش . فراشناخت که شامل برنامه ریزی و خود کنترلی است و انگیزش که شامل تلاش و خودکارآمدی است. مطالعات گذشته در این زمینه بوسیله ی هونگ (1995) نشان  می دهد که صفت یا حالت یادگیری خودگردان  شامل فراشناخت  ( ارزشیابی، برنامه ریزی ، خودکنترلی ) و تلاش است . در مدل پیشنهادی  بوسیله سازه های خودکارآمدی و انگیزش  اضافه       شده اند و به طور خاص فرضیه ها مورد بررسی قرار گرفته اند . عاملهای  سطوح پایین  به وسیله عاملهای سطوح بالا حمایت می گردند( بنتلر، 1992) . از مدل معادلات ساختاری جهت روایی سازه استفاده شده است. صفت یادگیری خودگردان  و دیگر سازه ها در مدل به عنوان متغیرهای مکنون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.