روانشناسی تربیتی:کاربردی

منابع خودگرداني

 زيمرمن (1989)تعيين کننده هاي خود ـ گرداني در يادگيري را به سه دسته تقسيم مي کند :

1.تعيين کننده هاي شخصي: اين عوامل به باورهاي شناختي پنهان مانند خودکارآمدي و اضطراب برمي گردد (زيمرمن ،1989 ). براي مثال، حالات عاطفي فراگيران، يکي از عوامل شخصي است که بر استفاده از راهبردهاي خود ـ گرداني (راهبردهاي فراشناختي ، شناختي و انگيزشي ) در يادگيري تاثير مي گذارد. اضطراب مي تواند مانع استفاده از فرايندهاي فراشناختي،  به ويژه فرايندهاي کنترل رفتار شود (بندورا،1988). بنابراين، محيط آموزشي بايد محيطي آرام و دور از رقابتهاي فشرده و اضطراب براي فراگيران فراهم آورند (به نقل از کديور،1386).

2.تعيين کننده هاي رفتاري: نظارت بر خود، خودسنجي و خود واکنشي، آثار رفتاري تعيين کننده خود گرداني تلقي مي شود. بدين ترتيب، مشاهده عملکرد شخص ، اطلاعات مهمي در مورد چگونگي پيشرفت فرد به سوي اهداف به دست مي دهد. نظارت برخود به دو صورت گزارش شفاهي يا کتبي و ثبت کمي کنشها و واکنشها   مهمي در مورد چگونگي پيشرفت فرد به سوي اهداف به دست مي دهد. نظارت  برخود به دو صورت گزارش شفاهي يا کتبي و ثبت کمي کنشها  و واکنشها   آموزش داده مي شود. شواهد نشان مي دهد که تشويق فراگيران به ياداشت برداري و ثبت واکنشهاي خود، بر انگيزش، يادگيري و خود کارآمدي آنها تاثير مي گذارد (بندورا و شانک،1981،به نقل از کديور،1386).

3-تعيين کننده اي محيطي: کنترل خود، از طريق مشاهده الگو بروز مي کند و در آن راهبردهاي خود گرداني الگو واقع مي شود؛ سپس با حمايت اجتماعي همراه شده و سر انجام به تنهايي اجرا مي شود (زيمرمن،1989،به نقل از کديور ،1386).