روش‌هاي يادگيري و آموزش سنتي، توانايي همسو شدن موفق با پيشرفت‌هاي اجتماعي و تکنولوژي عصر جديد را ندارد. از اين‌رو، نيازي فوري براي توسعه مفهوم‌هاي جديد يادگيري و آموزش در موسسات آموزشي و شغلي احساس مي‌شود.

آموزش مهارتهاي خودگردان به دانش آموزان اخيراً به عنوان يكي از اهداف عمده تعليم و تربيت ديده شده است. در عين حال، يادگيري خودگردان، يك پيش نياز حياتي براي كسب موفقيت آميز دانش در مدرسه و خارج از آن است و بنابراين براي يادگيري مادام العمر داراي اهميت ويژه اي است. با توجه به اين تغييرات روز افزون، اينكه دانش آموزان امروزبه عنوان معلمان آينده چه چيزهايي بايد بدانند بهترين پاسخ اين است كه آنها نياز دارند كه يك الگوي پويا از كسب مداوم دانش و مهارتهاي جديد را ياد بگيرند و خود تنظيمي يادگيري عنصر مركزي در اين الگوي پوياي كسب دانش مي باشد(بارن[1]و همكاران 2002، به نقل از زيمرمن [2]و همکاران   ، 2004). يادگيري خودتنظيمي، با برخورداري از کيفتي خاص مي تواند معلم را در رسالتش ياري و او را به سمت اهداف مورد نظرش  سوق دهد. به خصوص به وي در زمينه ي ايجاد مديريت مطلوب کلاسي کمک خواهد کرد. بنابراين، معلم هرگاه از يک طرز تفکر قوي، مبتني بر شناختها و آگاهيهاي لازم برخوردار باشد، مي تواند در ايجاد روابط انساني مطلوب با دانش آموزان خود موفق باشد و اهداف عالي مورد نظر خود را دنبال کند. 

آموختن مهارتهاي خود تنظيمي زمينه ساز کسب موفقيت  در تمام مراحل زندگي است؛ به عبارت ديگر خود تنظيمي کليد اصلي موفقيت فرد  در هر زمينه است (زيمزمن،2001؛شانک،2005؛ديگروت،1999). هدف اوليه تعليم و تربيت، تربيت يادگيرنده هاي مادام العمر، مستقل، خودانگيخته و خود تنظيم است. يک جزء خود تنظيمي، هدف گذاري يا تعيين هدف است. معلمان بايستي به طور مداوم بر اهميت  جهت گيري هدف و نقشي که اين متغير در استفاده فرد از راهکار هاي شناخت و فرا شناخت در يادگيري خود تنظيم دارد واقف بوده و بر اهميت جهت گيري هدف معطوف به يادگيري تاکيد ورزند

بنابراين، اگر معلمان مهارتهاي خودگرداني يادگيري را در خودشان بهبود بخشند، ممکن است براي اين مهارتها  ارزش قائل شده و به دانش آموزان آينده خود آنها را ياد بدهند.

 


1-Baran

2-Zimmerman