در خصوص سالمندی موفق، چند رویکرد نظری مهم وجود دارد. در اینجا به بررسی چهار مدل و نظریه ی مهم می پردازیم، که اولین مدل، مربوط به [1]مدل بهزیستی روانشناختی کارول ریف می باشد ([2]ریف، 1989؛ ریف و کییز، 1995)، که عمدتا به توضیح در مورد سوال 'چه'، به عبارتی در مورد معنای 'به خوبی' پرداخته است. مدل های دوم و سوم عمدتا در مورد سوال 'چطور'، به عبارتی در مورد روندهای رفتاری که موجب تجربه ی سالمندی خوب می شود، مربوط می باشند. این مدل ها عبارتند از [3]مدل انتخاب، بهینه سازی و جبران (SOC) (بالتز و بالتز، 1990) و [4]نظریه ی انگیزشی افزایش طول عمر (هک هوزن، وروچ، اسکولز، 201؛ اسکولز و هک هوزن، 1996). و در پایان، نظریه ی خود مدیریت بهزیستی (SMW) است، که پاسخی برای سوال های 'چه' و 'چطور' می باشد ([5]استورینک، لیندنبرگ و اسلیتس، 2005).


[1] Carol’s Ryff model of Psychological Well-being

[2] Ryff, 1989; Ryff and Keyes

[3] Selection, Optimization and compensation (SOC) model (Baltes and Baltes)

[4] Motivational theory of life-span development (Heckhausen, Wrosch, and Schulz)

[5] Steverink, Lindenberg, and Slates